Showing posts with label education. Show all posts
Showing posts with label education. Show all posts

Bakit Mahirap Mamuhay sa ‘Pinas?

Ang mga Pilipino ay kilala bilang maabilidad, may positibong pananaw sa buhay at may angking galing at talino. Ngunit sa kabila ng mga positibong pananaw sa buhay ay hindi pa rin maiiwasan ang pagkakaroon natin ng mga pag-uugaling akala natin ay nakakatulong sa pag-unlad ng bansa ngunit taliwas sa realidad-mga oryentasyong humihila sa atin pababa at naghuhukay sa sarili nitong libingan.

Mas mainam kung ating kikilatisin ang mga pag-uugaling Pinoy na hanggang sa ngayon ay nagdudulot ng hirap at pasakit sa maraming Pilipino. Mga ugaling nagsisilbing dahilan kung bakit nahihirapang mamuhay ang Pinoy sa sariling bayan.

UGALING AKO
Walang iniisiip ang mga Pilipinong makasarili kundi ang kanilang mga sarili lamang. Hindi pamilyar sa kanila ang mga salitang TAYO, KANYA, SAYO AT ATIN. Mas makabuluhan sa kanila ang mga salitang AKO at AKIN. Sila ay bayani sa pansariling kapakanan. Ginagawa nila ang lahat upang maging angat sa iba, kahit kapalit nito ay ang pagtapak sa pagkatao ng kanilang kapwa. Mga bayani sila kung maituturing dahil kapag may bagyo, sunog o anong klaseng sakuna, tiyak maililigtas nila ang kanilang mga sarili ng walang bakas na galos o sugat. Hindi rin nila nararamdaman ang kahirapan sa Pilipinas dahil eksperto silang gumawa ng paraan umangat lamang ang kanilang sariling buhay. Tanungin mo ang sarili mo, baka ikaw ang konkretong halimbawa nito. Hindi uunlad ang ating bansa kung ang mga mamamayan mismo ay watak-watak at walang pagkakaisa. Ang pag-isip sa kabutihang panlahat ay makakagaan sa ating pamumuhay. Walang mangyayaring pagbabago kung ang pag-iisip ng “ako” ang papairalin.

UGALING TALANGKA
Ito ang pinakamabagsik sa lahat. Ito ay ang ugaling namana pa natin mula sa mga dayuhan. Sinong Juan ba ang hindi nagtataglay ng ganitong ugali? Mula sa pinakamayaman hanggang sa pinakamahirap na antas ng lipunan ay may ganitong oryentasyon. Kung may tinatawag na ‘PUSH AND PULL’ sa siyensya, puro ‘PULL AND PULL’ naman ang pinaiiral ng mga Pilipinong utak talangka. Pwede ring ‘DRAG ME TO HELL’ ang drama ng mga Pilipinong may ganitong ugali. Kawawa ang mga biktima dahil talagang malalasap nila ang mala-imperyong sakit kapag nahila sila pababa. Ito rin ang isa sa dahilan kung bakit hanggang ngayon nananatiling mahirap ang bansa. Mas pinagkakaabalahan kasi natin ito kaysa humanap ng solusyon para umangat ang kalagayan ng bansa. Hanggang sa hilahan pababa na lamang ba ang kayang gawin ng Pililipino? Tsk. Tsk. Tsk.

UGALING DAGA
Madalas nating iniuugnay ang kahirapan sa ating bansa sa buhay ng daga. Tulad ng mga daga, nahihirapan mamuhay ang karamihan sa Pilipino sa bansang nakagapos sa kahirapan. Kaliwa’t kanan ang pagsusumikap ng ilan sa ating mga kababayan ngunit nananatiling mahirap pa rin ang mahihirap. Kung tatanungin mo ang kapwa mo tipikal na Pilipino kung anong klaseng buhay meron sila, malaking porsyento ang sasagot na ‘‘mas mahirap pa sa daga”. Ang mga Pilipinong may ganitong pag-uugali ay ang mga naniniwalang wala ng pag-asa. Tanggap na nila na kailan man ay hindi uunlad ang Pilipinas. Ang kawalan ng pag-asa ang nagdudulot kung bakit hanggang ngayon marami sa Pinoy ang nananatiling isip daga. Nawawalan na sila ng pag-asang mag-isip ng makabuluhang bagay na nag-uudyok upang mas lalong maghirap ang bansa. Ito ang kasalukuyang katotohanan na kinakaharap ng karamihan sa atin. Kung hahayaan na lamang ito, magpapatuloy na buhay daga ang buhay sa Pinas.

UGALING TAMAD
Nakakahiyang kantahin ang ‘HOY! PINOY AKO!’ kung puro naman katamaran ang iyong pinapakita. Mas maiman siguro kung “HOY! TAMAD AKO!” Hindi maikakailang ‘Juan Tamad’ ang bansag sa mga Pilipino. Ang mas nakakatuwa, tayo rin mismo ang naghirang nito sa atin. Pero teka lang, tamad nga ba ang Pinoy? Nakakainis isipin na hanggang ngayon, hindi pa rin natin iniiwan ang ganitong konsepto. Kasabay ng pagyakap sa pag-uugaling ito ay ang pag-ayaw din natin sa pagbabago at pag-unlad. Marahil isa ka sa mga Pilipinong ipinanganak na tamad, lumaking tamad at nananatiling tamad hanggang sa kasalukuyan. Lumaki siguro ang karamihan sa atin na mulat sa kasabihang ‘’Di bale nang tamad, ‘di naman pagod’. Meron ding mga Pilipinong pagod ngunit wala namang ginagawa. Ang mga Pinoy na tulad nito ay ang mga taong puro reklamo lamang ang ginagawa sa buhay. Nagrereklamo sila kung bakit mahirap ang Pilipinas; kung bakit napabilang sa third world countries ang bansa at kung anu-ano pa. Lahat na yata ng bagay ay inirereklamo nila. Isa lamang ang nakalimutan nilang ireklamo; ‘yon ay kung bakit hanggang sa reklamo na lang ang kaya nilang gawin.

UGALING MAPANGARAP
Ito ang mga Pilipinong naging ugali ang mangarap sa buhay. Pinapangarap nilang makapaglibot sa buong mundo balang araw. Pangarap din nilang magkaroon ng malaking bahay na pinapalibutan ng maraming katulong at may malawak na lupain at may koleksyon ng maraming sasakyan. Gusto rin nilang makapagpatayo ng negosyong magbibigay sa kanila ng maraming pera. Lahat na yata ng pwedeng pangarapin sa buhay ay pinapangarap na nila. Sila ang mga Pinoy na nabubuhay sa pangarap. Kung nakakapagbigay lamang ng pera ang mga pangarap, marahil matagal ng lumalangoy sa pera ang bawat Pilipino. Ika nga nila, “Ang taong mahirap ay ang mga taong walang pangarap sa buhay. Libre na nga hindi pa kayang mangarap”. Sa kabilang banda, mananatiling mahirap lamang ang tao kung walang pagkilos at walang paraang ginagawa sa buhay upang maabot niya ang kanyang pangarap. Sa kasalukuyan, ganito ang ugaling Pinoy. Kahit gaano pa kaimposible ang kanilang pangarap ay kaya nilang pangarapin. Ngunit natatakot naman silang kumilos kahit gaano pa kaposible ang kaparaanan.

UGALI NG TUNAY NA PINOY!
Naniniwala silang uunlad ang Pilipinas. Wala sa kanilang diwa ang ugaling tamad, batugan, pagkamakasarili, kahit anong mga negatibong ugali. Positibo nilang hinaharap ang buhay kahit puro negatibo na ang kanilang paligid. May prinsipyo silang pinanghahawakan sa buhay na tumutulong sa kanila upang maging totoong Pinoy sa isip, sa salita, at sa gawa. Taas noo nilang ipinagmamalaki ang kanilang lahi. Pangarap nilang umunlad ang buhay ng bawat mamamayang Pilipino at hindi sila titigil hangga’t hindi ito nagkakatotoo. Sila ang magtataas ng bandila ng bansa sa minimithi nitong kaunlaran. Ngunit hindi pa sila pinapanganak. Wala pang Pilipinong nangahas na gawin itong lahat.

Ngayon ay alam na natin na hindi ang bansa ang may pagkukulang. Hangga’t hindi pa minumulat ng mga Pilipino sa kanilang kamalayan sa katotohanang may pag-asa pang naghihintay sa bansa, mananatiling mahirap mamuhay sa bansa. Hangga’t patuloy mong iminumulat ang iyong kamalayan sa mga negatibong bumabalot sa’yo, hindi mo kailan man malalasap ang ginhawa ng buhay. Hangga’t walang ginagawang paraan sa paghihirap ng sarili mong bayan, pinagkakaitan mo ang iyong sariling maranasan ang kaginhawaan.
Naghihintay sa iyo ang kaunlarang matagal mo nang minimithi. Sa bandang huli, desisyon mo rin ang makakapagsabi kung ninanais mo ang pagbabago o hindi. Mas magiging mainam kung ang mga negatibong oryentasyon at pag-uugaling ito ay magiging positibo. Dahil sa totoo lang, hindi naman talaga mahirap mamuhay sa Pinas, tanging ang negatibong ugali at oryentsasyon lamang ng mga Pilipino ang nagtutulak sa bawat isa kaya nasasabi niyang mahirap mamuhay sa bansa.

Hindi naman talaga natin kailangan ng mga dambuhalang makinarya upang makamit ang pag-unlad, mas kailangan natin ang mga mamayang nagtutulungan at nagkakaisa sa layuning umunlad ang bansa.

Gusto kong isigaw sa mundo kung ano ang nararamdaman ko ngayon. Buti na lang merong blog na kung saan pwede kong mapaglabasan ng aking sariling karanasan sa araw-araw.

Bakit ba may mga taong kung umasta akala mo perpekto na? Meron ding mgha taong kung makapag-utos akala mo pinanganak ka upang maging katulong niya?

Kung pwede lang sanang suluhin ang mundo, matagal ko na sanang ginawa kesa manatiling nakalapag ang isa mong balikat sa walang kwentang mga kaibigan.

Ngayon alam ko na kung bakit may mga taong plastik, umaastang perpekto at taong ‘kala mo amo kung maka-utos. Tatlong rason lamang kung bakit patuloy silang nagiging ganito:

  1. 1.       Bali-baiktarin man ang mundo, hindi nila matanggap na mas angat ka sa kanila kaya pinipilit na lang nilang makipagplastiak sa’yo. Subukan mo mang tanungin ang ilan sa mga kaibigan mo ngayon, kahit magmakaawa ka pa sa harap niya, hinding-hindi yan aamin na plastik siya sa’yo hangga’t hindi niya nakukuha ang kinaiinggitan niya.

  2. 2.       Buong akala ng ilan na sila lamang ang may-ari ng mundo. Akala nila pinanganak silang prinsipe at prinsesa. Akala nila henyo na sila na hindi mo basta-basta maaangatan. Ngunit kabaliktaran naman nito ang kalagayan sa buhay. Hindi lang talaga nila matanggap na puro kamalian lamang ang kanilang naging at magiging desisyon. 

  3. 3.       Subukan mong obserbahan ang mga kinakasama mong kaibigan ngayon, marami sila na nakipagkaibigan lamang sa’yo dahil natutuwa silang magiging utusan ka sa buhay nila.


Wednesday makes me observant

I had a chance to observe all day at school because I did not have any exam after my final examination in Literature. I went to College of Arts and Sciences (CAS) observing the students reviewing their notes forr departmental examination. The college was occupied with engineering students. I was walking at the second level of the edifice when somebody was busy studying by shouting her notes. Perhaps she did not study her lessons days before. Tsk.

I went downstairs and walked alone behind the building. I was about to take my wallet to check my available money for lunch when I caught somebody hiding behind the building writing something in a crumpled paper. Was it a kodigo?, I thought.

It was lunch time and my tummy started to shout from hunger. I went to the school’s canteen to have my lunch. Again, somebody caught my attention. She was crying and regretful that she was not able to take her examination. Tsk. Tsk.

Fast forward, after taking my lunch, I left the place silently. I went to the publication office and took a rest. I was so tired for not doing something tiring.

I need to rest. Have a good day!

Literature Departmental Examination

I had a final examination in my Literature 1 subject today and getting up early from bed is a must. However, I woke up late in the morning. Last night, I remembered myself putting my alarm clock to 4:00am. Because I went to sleep late, I got up late also. I did not notice my cell phone ringing. It was 6:07am that I got up and hurriedly went to prepare for school. It was already 6:30 am that I was able to prepare everything for myself. My examination will start after 30 minutes. Phew!


Fast forward. I hastily went to school. From my boarding house, I walked down the sloppy hill to my destination with some hand outs in my hands, reviewing my notes. I passed by the carenderia where I was always taking my meal. This time, I just paid no attention to go on eating breakfast. Tsk.


I arrived at around 6: 52am at school. I then quickly went upstairs of engineering building. Our exam room was at room 307. Because it was departmental examination, some also experienced the same as I had. I went inside the room late. My classmates were already taking their examination. Dang! There was no available chair inside. It was not common to me. I’m used to it for engineering really doesn’t have well and enough chairs for all students. This has been the same drama as before. If you came late, you have to go to another classroom trying to get a chair then carrying its heavy load with all your might.


Going back to the topic, I took a chair from other classroom and moved it in ours. Phew! As I was about to receive my test questionnaire, I was a bit tired of carrying the chair. Haha. (mag-exercise tayo tuwing umaga) Anyways, that was just the consequence of going late at school especially in examination day.


Going back to the topic again, I took the examination just in 30 minutes. Haha. It was as easy as peeling bananas. Our examination was centered on the essays, its types and elements, Veronidia (a drama) and ‘The world is an Apple’ (drama).


I love my examination. Haha. They say that getting a flat 1.0 is impossible but, as for my case, it is.

When hunger strikes

I was studying my notes for my Literature Final examination tomorrow when suddenly I felt hungry. I checked my bag and brought out my pocket trying to get a twenty or forty peso bill. Horaa! I only have two pieces of twenty peso bill. I got up from my bed and went directly to the nearest convenience store to buy something to eat.

I got inside the store and bought a Chiken siopao (hmmm) at 14php and a bottled water at 9.25php. I spent 23.24php. Haha. Not bad, just to satisfy my small stomach.

After buying food, I wanted to go to internet café to spend half hour internet usage. My conscience was telling me not but I found myself inside the café. I wanted to visit my blogs and twitter.

As I was writing this, I was on my last 10 minutes of my time. Tsk. Tsk. I wanted to stay longer but my money told me not. Haha.

I need now to study again my notes so I could prepare myself well tomorrow.

Good night! Heavenly dreams!

HAMMER QUOTES

 The quotes that you are about to read are original quotes of the author. Please respect authentication.



Hammer Quote # 1

"If you feel like quitting, stop feeling it."

Hammer Quote # 2

"Ang mundo ay pinapatakbo ng kasalanan kaya tinawag na makasasala ang nakatira dito. Paano kung walang kasalanan, titigil kaya sa pagtakbo ang mundo? Imposibleng patigilin ng kasalanan ang mundo ngunit kaya namang umiwas sa paggawa ng kasalanan ang tao."

Hammer Quote # 3

Mahirap maging perpektong tao ngunit mas mahirap yatang malayo ka na nga sa perpekto patuloy ka pa sa paggawa ng perpektong kasalanan."

Hammer Quote # 4

"Huwag mong maliitin kahit ang pinakamaliit na positibong ideyang kaya mong maisip. Malay mo ito pa ang makapagpabago sa mga taong palaging nag-iisip ng malaking negatibong ideya".

Marami pang quotes ang mapo-post dito :)

A Humiliating Article

After reading his (no need to mention the name) article degrading, for some reasons, the Philippine national language, I was hurt that I wanted to punch him off the country. He bashed my own language and treated it as a language of the street. To quote from his article posted in a known daily newspaper “ …It [Filipino] was the language of the streets: it was how you spoke to the tindera when you went to the tindahan, what you used to tell your katulong that you had an utos, and how you texted manong when you needed “sundo na.”… Filipino was a chore, like washing the dishes; it was not the language of learning. It was the language we used to speak to the people who washed our dishes”. To not love your country is tolerable but to publicly whack your own language is another story. As for his points, he wrote a municipal demeaning of points about Filipino culture (language is a part of Philippine culture). It’s further not just debasing the culture of language but humiliating all Filipinos in general.

Citing on his last sentence, he mentioned that he was thankful to his mother language- English. If he was in front of me now, out of the hot blood that runs through my veins at this point, I want to frankly ask him this question: “If English was really your mother language, how come that you were able to speak Filipino fluently? Why you were here in the Philippines if you don’t like the language here?” This person from a well-known college institution in the country, out of the allegory of his crushing points, to a large extent, simply did not know the proper and decent relaying and raising of his indecorous thoughts to everyone in public.

 Then I reflected that he is “mahigit pa sa malansang isda”. I really can’t imagine what kind of brain he has to bash Filipino language. Was he not exposed to Jose Rizal’s teaching about native language? Maybe not for he is a foreign on his own land. Shame!

To write something negative in public especially when you are degrading someone else’s property, language, culture, etc. is something that would put yourself in danger. If you are going to post something publicly make sure that it is not demeaning. This is a lesson for all not just for him.
louiebahay.tumblr.com